هزاران دستگاه به بدن پدر وصل بود و پدر بین آنها گم شده بود . بدنش بی جان

بر روی تخت سفید بیمارستان افتاده بود . اشک همانند پرده ای جلوی دیدگانم را

گرفته بود . قدرت نگاه کردن نداشتم . آه... خدایا ... پدرم را از من نگیر ... دیگر کسی

را در این دنیا ندارم ! خدایا... ! دوباره برگشتم و به پدر نگاه کردم این بار با قدم هایی

آهسته به درون اتاق رفتم هر چه به تخت پدر نزدیک تر می شدم قلبم فشرده تر می شد

و می شکست ...! پیشانیم خیس عرق بود ... دستانم می لرزید....

کنار تخت پدر رسیدم صدای تیک تیک قلبش از دستگاه بگوش می رسید ... اگر این

قلب از کار می افتاد.....! کنارش بر روی تخت نشستم ....

دستانش را گرفتم ... چقدر سرد بود .... گریه امانم را برید... با صدای

بلند گریستم ... از ته دل گریستم ... به حال پدر ... به حال خودم ... صورتش کاملا

باند پیچی شده بود ... فقط چشمان بسته اش پیدا بود ... صدایش کردم :

بابا.... بابا....! بابا تو رو خدا جوابمو بده! بابا می خوای منو تنها بذاری ؟؟!! بعد از این

همه سال؟؟؟ صدای گریه ام بلند تر شد آخه شما که می خواستی منو تنها بذاری چرا

روزی که مامانم منو بدنیا آورد و مرد منو ول نکردی؟ چرا این همه سال کاری نکردی که

یه خورده ازت برنجم ؟ بابا چرا ؟ بابا مگه من چیکار کردم؟ بابا من تو این دنیا بجز شما

کسی رو ندارم ! صدای گریه ام تمام بیمارستان را پر کرده بود سرم را روی سینه اش

گذاشتم : بابا یادت میاد بعد از اینکه از سر کار میومدی ناهار می خوردیم بعد

می رفتیم پاک برام بستنی می خریدی و من توی تاب می نشستم و تو هلم می دادی؟

یادته شبا برام داستان می خوندی و وقتی ازت می پرسیدم مامان من کو می گفتی

رفته اون بالا ها پیش خدا؟ وقتی ۱۸ سالم شد جشنی برام گرفتی که هیچ کس تا

حالا چنین جشن تولدی نگرفته بود؟ بابا یادت میاد وقتی بهت خبر دادم که تو کنکور

قبول شدم برام هدیه ای خریدی که همه انگشت به دهن مونده بودن؟ بابا تو هم بابام

بودی هم مامانم حالا چرا یهو می خواهی منو تک و تنها تو این دنیا به این بزرگی تنها

بذاری ؟ بابا .... بابا... من بدون شما چیکار کنم ؟ بابا ... بابا صدامو می شنوی؟

آره می دونم می شنوی !

بدن پدر لرزید صدای قلبش از تو دستگها بیشتر و بیشتر شد و حالا دیگه قلبی نمی زد

جیغ زدم روی زمین افتادم چندین دکتر و پرستار به اتاق آمدند و دستگاه شک را

آماده کردند و من همچنان ضجه می زدم چند پرستار سعی داشتند مرا بلند کنند

و از اتاق بیرون ببرند ولی من مقاومت می کردم و داد می زدم:

خدایا آخه چرا ؟ مگه نگفتی هر کسی کار خوب بکنه بهش بر می گردونی ؟ خدایا

من چه گناهی کرده بودم که بابامو گرفتی ؟ بابا تو رو خدا به دادم برس من بدون تو

چیکار کنم ...؟ بابا من بدون تو می میرم ! بابا ... هیچ صدایی نمی شنیدم و

کم کم صدایم آهسته و آهسه تر می شد دکتر از اتاق بیرون آمد سرش را تکان داد

متاسفم ما هر کار که می تونستیم کردیم ولی .....!

پایان